Czy to wokół jest tak zimno czy to we mnie już coś zgasło?

Mam taką pustkę w sobie. Śmieję się, jest super. Ale nadal nie wiem czego chcę. Bałagan we mnie jak był tak jest. I nie wiem, co jest dla mnie ważne. Obrastam w tłuszcz - trzeba mnie zbesztać za to, zmieszać z błotem najlepiej i kazać odłożyć tę czekoladkę do pudełka. Ale przecież jedzenie nie zapełnia pustki, wiesz o tym. Wiesz, ale i tak wciąż to robisz. Czy cukier i tłuszcz zbliżą cię do emocjonalnej równowagi? Wyjaśnią, odpowiedzą na pytania, na które sama nie znasz odpowiedzi? Raczej nie. Mało prawdopodobne. W poniedziałek muszę popracować nad dietą South Beach. Koleżanka (nomen omen chudsza ode mnie - gdzie tu sens? gdzie logika?) przechodzi na nią, więc byłoby mi wstyd zawalić po raz... powinnam liczyć? Lepiej nie. Dobra. Fall down seven times, stand up eight, no nie? Ale ileż można upadać, zapytacie. No, dużo. Aż się całkiem nie połamiesz i nie załamiesz. Wtedy powraca determinacja. Albo też zanika całkowicie. To zależy. Mam nadzieję, że samo wycięcie z jadłospisu węglowodanów coś da. Powinno.

Co jeszcze mam do powiedzenia? Niewiele. Kupuję masowo książki, a ostatnio coś mnie wzięło na koszulkę z Władcy Pierścieni. Sentymenty, ach. Nie rozwikłałam zagadki niechęci to pewnej osoby, ale wiem, że na siłę tej przyjaźni utrzymywać nie będę. Juź mi się do przejadło i koniec. Adios. Co było, a nie jest - nie pisze się w rejestr. Dobrze jest to wiedzieć. Czy nie uważacie, że jakiś chłód ode mnie bije czasem? Mam wrażenie, jakby niekiedy dało się to odczuć na skórze. Niedowartościowane dziwadło, które się wywyższa bez powodu. Śmieszne. Coś we mnie zgasło. Tak zwyczajnie, po prostu. Ogień w kominku też gaśnie, a podsycanie go to strata czasu. Chciałabym poczuć się dobra. Jestem jakjakiś pokiereszowany, zabłąkany anioł, który swojej wolnej woli nie umie dobrze wykorzystać, a ciało na jakie trafił więzi go i ciągnie uparcie ku ziemi. A skrzydła mu dawno oderwali. No przykre.